Część V - Hai Phong i Ha Long

Hajfong miał być naszą bazą wypadową do Ninh Binh. Myśleliśmy, że trafimy na nowoczesne, otwarte miasto pełne agencji turystycznych, gotowych do wysłania nas za dolary w dowolną część kraju. Niestety. Okazało się, że w Hajfongu nie ma absolutnie nic. Wierzcie lub nie, ale nie ma tu agencji turystycznych, nie ma restauracji, nie ma co zwiedzać. Wobec tego faktu po raz pierwszy w naszej podróży podjęliśmy męską decyzję (tak, przyznaję, nie ja byłam głównym decydentem, ja byłam stereotypową babską płaczką, głodną i zlepioną wietnamskim kurzem) i czym prędzej wyruszyliśmy nad Ha Long. To jakaś godzina drogi od Hajfongu, ponieważ nie mogliśmy nawet znaleźć przystanku autobusowego, zainwestowaliśmy 80 pln w taksi, aby zachód słońca spędzić jeszcze w Ha Long.
Zatokę Ha Long znacie z filmów. Zatokę Ha Long odwiedza ponad 2,5 mln turystów rocznie. Zatoka Ha Long należy do najczęściej odwiedzanych i najtłoczniejszych celów świata. Największą atrakcją jest pływanie łodzią (od dżonki po luksusowe wycieczkowce) między skałami zatoki. Dzienny rejs można kupić za ok. 80 dolarów, tygodniowy z prywatną kajutą, jedzeniem i programem animacji – to już koszt kilkuset dolarów.
Nie spodziewaliśmy się, że do Ha Long dotrzemy zupełnie poza sezonem. I nie spodziewaliśmy się, co tu zobaczymy. Ha Long było… PUSTE. Przy głównej promenadzie ustawiono nowiusieńkie, nieśmigane hotele, drogie rezydencje i B&B. Na odcinku kilku kilometrów zwiedziliśmy wyszorowane chodniki z nowiutkimi przyłączami sterczącymi spod przypiaskowanych płyt. Po długiej przechadzce trafiliśmy na coś w stylu koszmarnego, świecącego na różowo i fioletowo lunaparku, koło niego kilkadziesiąt tanich restauracji prezentujących ryby i owoce morza przed wejściem, opakowane w folię. Po jakimś czasie zwątpiliśmy i cofnęliśmy się do rest. Avocado, najpewniej najdroższej poza sezonem, ale także całkiem smacznej.

Pełni zwątpienia postanowiliśmy kolejnego dnia jak najszybciej wymiksować się z tego koszmarnego miejsca. Zwłaszcza że najtańsze miejsce w zatoce okazało się być megapodejrzanym hotelem, którego właściciel przed wejściem pytał nas, czy na pewno zapłaciliśmy, za to jego pomocnicy mieszkali przed hotelem w kontenerze z blachy falistej. Akurat tego dnia grano mecz, telewizor i łóźko w blaszaku widzieliśmy z okna naszego wypasionego pokoju. O piątej rano za to wycieczka azjatyckich turystów zaczęła w pokojach gotować jaja i krzyczeć do siebie. To nie żart. Wybiegałam co i rusz w piżamce, krzycząc, żeby się uciszyli, na co oni: „It;s ok, it’s ok”, a na to ja: „It’s not okay, people want to sleep!”. Katastrofa. Nauczeni doświadczeniem szybko złapaliśmy taksę i po piętnastu minutach byliśmy na promie na wyspę Cat Ba. Pierwotnie rozważaliśmy mniejszą wyspę, jakiś mniejszy gąszcz, gdzie można się zaszyć, nie spodziewaliśmy się jednak, że znajdziemy tu coś takiego (patrz post o wyspie Cat Ba).