Po upiornej nocy na najgorszym kempingu świata (włoskie rodziny wrzeszczące przy kolacyjkach do 3 nad ranem, dzieciaki pukające w namiot), wyruszamy autem o 7 rano w dalszą drogę. Złośliwiec S. umyślnie przejeżdża b. głośno koło chat sąsiadów, którzy tak dali nam popalić poprzedniego dnia. Chwilę później jesteśmy w Syrakuzach. Zaczynamy od parku archeologicznego - mieszczą się tu m.in. teatro greco, arena do walk lwów (fot. 1), kamieniołomy, grota powroźników oraz ołtarz, na którym można było zabić jednocześnie do 350 byków składanych w ofierze (zastanawiamy się, ile ludzi potrzeba było do obsługi takiego widowiska). Upał niewiarygodny, ale na górze teatro greco czeka nas niezwykła niespodzianka: ze skał bije krystalicznie czyste, lodowato zimne źródełko. Na szczęście podejście jest strome, starsi Anglicy i Amerykanie zostają więc za mną, a ja zanurzam chociaż ręce w przepięknej wodzie.
Na dole przepiękne kamieniołomy: widok po horyzont składa się ze skał, zwisających z nich krzaczków i innych roślinek oraz dziur w skałach. Wszystko szare i zielone, wyobrażam sobie, że tak samo wyglądało to dwa tysiące lat wcześniej.Wielkie wrażenie robi wysoka na mniej więcej 15 metrów grota (fot. 2), do której można wejść. W środku panuje niesamowity chłód. Zadziwiają dziury w skałach, równomiernie rozłożone, dochodzące aż do góry groty. Niektórzy turyści muszą oczywiście wypróbować echo. Oczywiście, jest silne. Robimy kilka zdjęć i idziemy dalej do grotta dei cordari, groty powroźników. W porównaniu z poprzednim kolosem robi raczej marne wrażenie, zresztą że nie do końca można podejść.
Z parku archeologicznego wyruszamy w drogę na przepiękną wyspę Ortigia, część Syrakuz połączoną z miastem jedynie małymi mostkami. Widoki zapierają dech w piersiach: kąpieliska w skałach, widok na morze w trzystu odcieniach niebieskiego, malutkie uliczki. Przy Piazza del Duomo przepięknie zachowana katedra i bardzo dobre lody.
Dalsza droga prowadzi na drugą stronę Ortigii, gdzie natykamy się na Fonte Aretusa (fot. 3), połyskujące w słońcu źródło z mnóstwem kaczek. Źródło wspominane przez Wergiliusza i Pindara! O źródle mówi też przesympatyczny mit o Aretuzie, która kąpała się w źródle w okolicach Olimpii, kiedy zadurzył się w niej bóg rzeki. Żeby przed nim uciec, Aretusa przedostała się pod wodą aż na Sycylię, gdzie wytrysnęła w postaci źródła. Czyż to nie urocze? Dalsza droga prowadzi z powrotem do samochodu - mamy w planach krótką drzemkę na plaży po upiornej nocy na Capo Campolato. Wjeżdżamy na autostradę w okolicach Katanii i przemieszczamy się powoli na północ, aby wylądować w okolicach Acricale.
Błądzimy. Nie możemy znaleźć miejsca, gdzie teoretycznie ma być następny kemping. Marnujemy mnóstwo czasu (o benzynie już nie wspomnę) jeżdżąc w tę i z powrotem po wybrzeżu. Wreszcie psim swędem zjeżdżamy właściwą drogą na kemping. Nauczeni doświadczeniem poprzedniej nocy oglądamy całą okolicę i stwierdzamy, że chyba będzie w porządku. Kemping jest przemiły. Sami obcokrajowcy z rowerami albo wielkimi namiotami w miłym gaju cytrynowym (stąd pochodzi m.in. limonka, którą uparcie wiozę w bagażu aż do Warszawy). Kemping jest o tyle uroczy, że posiada zjazd windą w skałach na plażę (fot. 4) i bardzo wiele udogodnień: wspaniałą restaurację rybną na skałach (świeże rybki leżą w pojemniku, można sobie samodzielnie wybrać, na co ma się ochotę), parking dla samochodów osobno (nikt nie podjeżdża pod namioty w środku nocy) i miłe, w miarę czyste toalety (wow!). Wypoczywamy nad brzegiem morza. Tu widzimy pierwsze złowrogie chmury i słyszymy pierwsze grzmoty. Znać daje o sobie wielka Etna, góra gór, którą mamy zamiar odwiedzić następnego dnia.
Postój na La Timpa jest miły jeszcze z innego powodu. Wieczorem tego dnia widzimy absolutnie czerwony (wiem, nikt w to nie uwierzy, ale tak było!) księżyc, który powoli staje się pomarańczowy i żółty. Niebo jest granatowe, robi się też odrobinę chłodniej (znowu pogoda znad Etny). Następnego dnia rano przypadnie nam w udziale również wspaniały wschód słońca (fot. 5). Tego ranka jemy jak zwykle bułkę z salami (nasze stałe sycylijskie śniadania) i wyruszamy w drogę na Etnę.
Ale super!!!
OdpowiedzUsuńZazdroszczę coraz bardziej. :-)